znowu

Świat znowu mnie rzucił na kolana, lecz teatr, ten od dobrych intencji, pomógł mi wstać. Stronię od miejsc tych i tak dalej, lecz życie dalej zastawia sidła. A tu diabeł w ciąży mówi nagle, że nie ma płci, a ten reality show z beatyfikacją i zakonnica pokazująca cycki. Bóg istnieje i jest kobietą, jak Szekspir albo ty i ja. Uciekłem od tej miażdżącej rzeczywistości w miażdżącą nierzeczywistość rzędu trzeciego, miejsca czwartego, może następnym razem wezmę balkon po lewej.

Uśmiechnąłem się z nerwów i zachciało mi się płakać, bo nie było nikogo żeby złapać za rękę i wytrzymać do pierwszego słowa. Ale słowo padło. Bo to Teatr i te dobre intencje i miejsce, które rzeczywistym nie jest. Tak. Kobieta była martwa, zakrwawiona i mówiła, że ją mąż maltretował. Wybrała swoje epitafium biało na białym pisane. A ja wybrałem swoje:

„Zmysłowe spotkanie z życiem

i nieśmiertelność jego głosu

skończyły się tu, w tym dole

gdzie sam teraz drwi z losu”

Aurora de Gollada
Teatre de Raval
08 listopad 08